Skurcz rozumu

Zazwyczaj jestem nad wyraz przyjaźnie nastawiona do wszystkich grup zawodowych. Pragnę również zaznaczyć, że bardzo rzadko używam słów takich jak „nienawidzę”, uważając je za przesadzone i nieprzemyślane. Istnieje wszelako jedna profesja, która powoduje, że zmieniam się w osobę, której nie poznaję, osobę syczącą, plującą, obnażającą zęby, miotającą mocne słowa. Przedstawiciele tego zawodu, mechanicy samochodowi mianowicie, traktują mnie z góry, rzucają niezrozumiałymi dla mnie określeniami (niezrozumiałymi w danej sytuacji, mimo że tłumaczyłam je setki razy, potrafię przetłumaczyć całą instrukcją złożenia i demontażu samochodu, if you catch my drift), traktują mnie jak BABECZKĘ, LACHONA i ZŁOCIUTKĄ, udają, że coś naprawiają, a potem w innym warsztacie okazuje się, że nawet palcem nie kiwnęli, mówią rzeczy w rodzaju: „ale złociutka, tego to pani nikt nie naprawi”, albo: „pojedzie pani do warsztatu mojego znajomego, na tej ulicy koło tego wiaduktu, ale skręci pani ZA tym wiaduktem, złociutka, ale przed tym kolesiem, co tam świeże ryby sprzedaje na rogu”, albo: ”a co pani myśli, za diagnostykę też się płaci, nie naprawimy tego, ale mogliśmy WCALE PANI NIE MÓWIĆ, co jest nie tak”, albo: „ale jeśli pani chce fakturę, złociutka, to będzie plus VAT”. Nienawidzę ich, naprawdę. Niech już lepiej grają w tych swoich filmach porno, gdzie operują swoimi kluczami przy uszczelkach zagubionych cycatych białogłów. Do niczego innego się nie nadają. Hhhhhh.