Skurcz rozumu

Targana sentymentem, oglądałam wczoraj Pocahontas (a blast from the past, nie do wiary, znam na pamięć całą ścieżkę dźwiękową) i teraz, moi Drodzy Czytelnicy, muszę Wam wyznać, że the rainstorm and the river are my brothers, a z kolei the heron and the otter are my friends. Pragnę biec przez ukryte sosnowe szlaki i próbować słonecznie słodkich jagód tej wspaniałej ziemi, albowiem film ten jest straszliwie proekolo.  A poza tym Pocahontas jest przecudnie wprost narysowana, kto posiadający żeńskie cechy płciowe nie chciałby wyglądać tak jak ona? Dumna pierś, czarny włos, ciemne oko.... Hej, momencik, czy ja przypadkiem nie opisuję siebie? Oczywiście w porównaniu z prawdą historyczną film jest rozkosznie sielankowy, ale ponieważ chcę usłyszeć głosy gór, malować kolorami wiatru i jestem ufna z natury, to kupuję to wszystko bez zastrzeżeń.

Przeokrutnie mnie ciągnie do lasu. Jedną z ukochanych książek mojego dzieciństwa była Ronja, córka zbójnika. O mamusiu, jak ja zazdrościłam tej małej, kudłatej szczocie! Kąpała się w jeziorach, piła kozie mleko ze skórzanego bukłaka, miała tatę zbójnika! Rozmawiała z Pupiszonkami (to znaczy wpadła im nogą do jamki, ale i tak to lepsze niż wystawa psów rasowych).  Polowały na nią Wietrzydła, Mgłowce i Szaruchy! Wygrzewała się na głazach jak nieletnia jaszczurka! A wieczorami wracała do starego zamku, do zbójników, przed wielki kominek, a matka na dobranoc śpiewała jej Pieśń Wilków.

Oczywiście nikt nawet słowem nie zająknie się o dalszym ciągu. Astrid litościwym milczeniem pominęła fakt, że Ronja później żyła na kocią łapę z Birkiem, koleżką, który przedtem był jej bratem (dude that’s sick), urodziła dwunastkę bachorów (antykoncepcja naonczas niedomagała), w  wieku dwudziestu lat dopadł ją reumatyzm, lumbago i zaczęło ją wykręcać (przeciągi, wilgoć, niezbilansowana dieta), jak miała trzydziestkę to w ogóle już nie wychodziła z zamku, Birk zaczął ją zdradzać z jakimiś harlotami z nieodległej wsi, bo ciągle pyskowała i jakaś taka wykoślawiona była, bachory okazały się raczej rozpieszczone, leniwe i zdegenerowane, w końcu rozkradły ojcowiznę i wszystko przechlały, a do lasu wjechał developer i zaczął stawiać osiedle szeregowców „Wilgotna Dolinka”.  Smutne i okrutne.

Z drugiej strony wypłakuję ja Wam tutaj tako rzeke, że dzika przyroda mniam, a cywilizacja ble, ale pokusiłam się, proszę ja Was, o takie ćwiczenie mentalne, i wyobraziłam sobie, że żyję w świecie jak z Jestem legendą Richarda Mathesona. To znaczy opuszczone miasta, ludzkość trzyma się nietęgo, przyroda z powrotem zagarnia to, co kiedyś do niej należało. Nie ma prądu, nie ma komunikacji, nie ma, jezusmario, Internetu. Asfalt pęka i wypuszcza korzenie, plac Grunwaldzki zarastają młode drzewa i chwasty. Wiewiórki z Cmentarza Centralnego opanowują cały Szczecin i nikt już nie dba o trawniki na Jasnych Błoniach.  I, proszę ja Was, ogarnął mię przerażenia dreszcz i grozy delirka zatrzęsła mą osobą. Jak ja bym to wytrzymała, skoro sikam ze strachu, kiedy do mieszkania wpada mi jeden z tych wielkich, obrzydliwych komarów i nie spuszczam z niego wybałuszonego wzroku, dopóki Pasztecik go nie upoluje? Skoro na myśl o nietoperzu najchętniej prewencyjnie ścięłabym moje długaśne włosy? Skoro w życiu nie znalazłam grzyba, jadalnego ani żadnego innego? Skoro czuję się zagrożona przez pająki i łabędzie (wiem, to dziwne połączenie, ale pająki są syfiaste i mają złe zamiary, a łabędzie mnie kiedyś zaatakowały i poszczypały, kiedy sobie ot tak, dla zabawy, zasyczałam w ich kierunku). Skoro na wycieczkę po lesie zakładam spodnie do pół łydki, a potem stoję w morzu pokrzyw, psykam, mówię ałć i ani w te ani wewte? Skoro lewą nogą jestem w stanie wdepnąć w bagno, a prawą jednocześnie wykręcić sobie na kamyczku? Ja się zupełnie do natury nie nadaję, ale to zupełnie. Natura by mnie zżarła pierwszego dnia.

Ale za to byłoby romantycznie że ja cię sunę.